26.01.2011
Pod koniec ubiegłego roku nakładem niemieckiego wydawnictwa Insel Verlag ukazał się przekład jednej z najważniejszych książek Józefa Tischnera „Sporu o istnienie człowieka”. To nie pierwsza publikacja Tischnera w języku niemieckim. Wcześniej w Austrii ukazała się „Etyka solidarności” („Ethik der Solidarität”, 1982), a w Niemczech „Filozofia dramatu” („Das menschliche Drama”, 1989). Polskie wznowienie „Sporu...” zaplanowano na drugą połowę 2011 roku.
Tłumaczenie „Sporu o istnienie człowieka” („Der Streit um die Existenz des Menschen”) jest dziełem Steffena Hubera, który jest także autorem posłowia do niemieckiego wydania. Książka ukazała się w serii „Denken und Wissen. Eine Polnische Bibliothek” prowadzonej wspólnie z Deutches Polen-Institut w Darmstadt. Opublikowany przez Tischnera w 1998 roku „Spór...” jest kontynuacją „Filozofii dramatu”. Dialogując z klasykami myśli filozoficznej – m.in. św. Augustynem, Heglem, Kierkegaardem, Levinasem czy Mistrzem Eckhartem – autor dopracowywał w nim własną, oryginalną filozofię człowieka. „Moja teza brzmi: nawet jeśli >>człowiek umarł<<, jak chcą niektórzy strukturaliści, to znaczy, że istniał, a jeśli istniał, to znaczy, że może się narodzić”, napisał we wstępie Tischner. Pisana pod koniec życia książka jest właśnie filozoficzną próbą przezwyciężenia „śmierci człowieka”.
„Spór o istnienie człowieka” wydano w Niemczech
Tłumaczenie „Sporu o istnienie człowieka” („Der Streit um die Existenz des Menschen”) jest dziełem Steffena Hubera, który jest także autorem posłowia do niemieckiego wydania. Książka ukazała się w serii „Denken und Wissen. Eine Polnische Bibliothek” prowadzonej wspólnie z Deutches Polen-Institut w Darmstadt. Opublikowany przez Tischnera w 1998 roku „Spór...” jest kontynuacją „Filozofii dramatu”. Dialogując z klasykami myśli filozoficznej – m.in. św. Augustynem, Heglem, Kierkegaardem, Levinasem czy Mistrzem Eckhartem – autor dopracowywał w nim własną, oryginalną filozofię człowieka. „Moja teza brzmi: nawet jeśli >>człowiek umarł<<, jak chcą niektórzy strukturaliści, to znaczy, że istniał, a jeśli istniał, to znaczy, że może się narodzić”, napisał we wstępie Tischner. Pisana pod koniec życia książka jest właśnie filozoficzną próbą przezwyciężenia „śmierci człowieka”.
PRZECZYTAJ TAKŻE
Chrześcijaństwo na dziedzińcu pogan (1)
Chrześcijaństwo na dziedzińcu pogan (2)
Drogi Tischnera nie zarastają
Drogi Tischnera nie zarastają
Zaloguj się, aby móc komentować.